De Tour van Danny van den Berg 'Zo vader zo zoon' | Movico #25

De Tour van Danny van den Berg

‘Zo vader zo zoon’

Tour bubble

Danny van den Berg heeft als freelancer vanaf 2013 geen enkele Tour de France gemist. We spreken de kopman van de persunits middenin zijn negende Tour avontuur. Danny: “Ik geniet van het leven dat we hier in Frankijk leiden. Je leeft in een bubble. Ik vergelijk het altijd met skiën. Als je aan het skiën bent, dan ben je maar met één ding bezig en denk je aan niets anders. Dat is tijdens de Tour net zo. Je komt terecht in een ritme dat alles op zijn kop zet. Ik vind dat kicken. Desondanks is dat rare ritme ook meteen het zwaarste aan dit hele circus, want veel slapen zit er niet in. Je weet niet meer welke dag het is. Je weet niet meer hoeveel dagen je nog te gaan hebt. En wat er thuis gebeurt, of sterker nog: wat er in de wereld speelt, gaat volledig langs je heen. Voor mij is dit echt een vorm van ontspanning. Ik vind het ideaal dat ik na mijn werk geen gras meer hoef te maaien of naar de winkel hoef voor boodschappen. Maar geloof me: het is absoluut geen vakantie!”

God in Frankrijk

“Ik ben vrachtwagenchauffeur van origine. Het mooie aan de Tour is dat ik op plaatsen kom waar ik van z’n lang zal ze leven niet met de vrachtwagen zal komen. We vertrekken ’s avonds rond 20:00 uur naar de volgende bestemming en dan is het nog zo’n twee uur licht. Op dit moment trekken we dwars door de Pyreneeën, een prachtig gebied. Ook het enthousiasme van de mensen langs de weg is op z’n zachtst gezegd bijzonder. Uitgelaten wielerfans zwaaien en toeteren naar Movico. We worden hier bijna als God onthaald. Dat overkomt me niet als ik ‘gewoon’ met de vrachtwagen op pad ben ;-).”

Teamgevoel

“Vier weken lang zijn er duizenden mensen op de been om de Tour de France mogelijk te maken. Als groepje van 35 Nederlanders, begeven we ons in een groot veld van voornamelijk Frans sprekende mensen. Het is een spelletje; je moet het met elkaar maken en bent van elkaar afhankelijk. Neem bijvoorbeeld de Franse hekkenbouwers die net zoals wij langs de finishlijn aan het werk zijn; je wilt elkaar niet in de weg lopen. Wat dat betreft is het geven en nemen. Nu kan ik me wel enigszins verstaanbaar maken in het Frans, maar vanwege de taalbarrière zijn we als team nóg meer op elkaar aangewezen en trekken we extra naar elkaar toe. Wat ik vanaf dag 1 indrukwekkend vind, is de dynamiek binnen onze crew. De omstandigheden waaronder we met elkaar leven zijn niet alledaags en toch werkt het verrassend goed. Het is geweldig om te zien hoe gemoedelijk iedereen met elkaar omgaat. Iedereen staat voor elkaar klaar en nieuwe mensen zijn binnen no time part of the team. Dat vind ik mooi. Natuurlijk hebben we allemaal weleens een korter lontje vanwege slaapgebrek, maar tot problemen leidt dit zelden.”

Zo vader zo zoon

“Heel bijzonder is dat ik een aantal Tour-edities mijn zoon Jelle als collega aan mijn zijde had. Ik vond het heel gaaf om met hem samen te werken: vader en zoon samen in de Tour de France verantwoordelijk voor het transport en de op- en afbouw van de persaccommodaties. Bijkomend voordeel: je leeft intensief met elkaar samen en slaapt vier weken lang met elkaar in de vrachtwagen, dat is natuurlijk net iets prettiger met eigen bloed. Aan de andere kant realiseerden we ons ook: als er iets fout gaat, reageer je misschien wat botter op elkaar dan op een vreemde. Gelukkig hebben we daar weinig last van gehad. Ook al was Jelle er de afgelopen paar jaar niet bij, wie weet krijg ik hem nog eens zover, maar ik denk dat ik daarvoor bij zijn vriendin moet zijn!”