De Tour van Jan Verhaegh: 'Ultieme jongensdroom' | Movico #25

De Tour van Jan Verhaegh

‘Ultieme jongensdroom’

Compleet dorp

“Met Movico naar de Tour was voor mij ieder jaar opnieuw het hoogtepunt van de zomer: bijna 4 weken lang met 35 man op pad om samen -dag in dag uit- een topprestatie te leveren,” vertelt Jan Verhaegh. “Waar ik telkens weer versteld van stond, was dat bij aankomst op een nieuwe finishplaats nog niets wijst op het spektakel dat zich kort daarna op diezelfde plek zal afspelen. Binnen 5 uur wordt er een compleet dorp uit de grond gestampt. Het was fantastisch om daar onderdeel van te zijn!” 

Kleine oogjes

“Het op- en afbouwen van de wagens komt elke dag min of meer op hetzelfde neer. De uitdaging zat voor mij vooral in de verplaatsing. Het aantal uren slaap dat je kunt pakken is namelijk afhankelijk van de route die je te wachten staat. Finishlocaties liggen soms wel 5 of 6 uur uit elkaar. Als je geluk hebt, kun je om 00:00 uur je bed in en als je pech hebt, slaap je óf helemaal niet, óf je komt in het holst van de nacht aan en kunt nog 2 uurtjes rust pakken. In 2007 werd de tweede etappe verreden tussen Londen en Canterbury en voerde de route naar het Belgische Gent. Dit betekende voor ons als team een nachtelijke boottocht, om bij aankomst in Gent rond 05:00 uur direct te starten met opbouwen. Zonder nachtrust hakte dat er wel in.”

Jongensdroom

“Vanwege mijn liefde voor wielrennen was ik een van de weinige leden van de Movico crew met oog voor het verloop van de koers. Ik heb van mijn 10e tot mijn 17e op hoog niveau gewielrend. Deelnemen aan de Tour de France was mijn ultieme jongensdroom. Tot een serieuze wielercarrière is het uiteindelijk niet gekomen, maar wat ik heel bijzonder vind, is dat ik toppers met wie ik ooit samen heb gefietst, tegenkwam tijdens de Tour. Zij als renner en ik vanuit mijn rol voor Movico.”

Genieten

“Naast hard werken was het ook hard genieten daar in Frankrijk. Tijdens de laatste klim omhoog met de vrachtwagen werden we regelmatig getrakteerd op een adembenemend uitzicht. Wat me bijblijft is die keer dat we de VIP-wagen opbouwden op de Mont Ventoux, ook wel ‘de kale berg’ genoemd vanwege het ‘maanlandschap’. Een iconische plek in the middle of nowhere in het zonovergoten Zuid Frankrijk. Toen ik tijdens het werken om me heen keek, besefte ik nog even extra hoe speciaal het was om daar te mogen zijn. Ik was destijds nog student; ik had het slechter kunnen treffen qua bijbaantje!”

Tot in de late uurtjes

“Waar ik minstens zo van genoot, zijn de keren dat we met een aantal jongens de stad in gingen om een biertje te drinken. Tijdens de Tour hadden we twee rustdagen. De avond ervoor was het raak, vooral onder de jongere medewerkers. Achteraf gezien maakten we het veel te laat en kwamen we pas terug bij de wagens als de zon alweer boven de horizon uitstak. Zo maakten we het avontuur voor onszelf nog een stukje zwaarder dan het al was 😉

Triathlon

“Als de omstandigheden ernaar zijn, wil ik dolgraag nog eens met Movico mee op pad. Op dit moment train ik voor een ander Frans avontuur, namelijk de triathlon in Deauville. Maar eerst: Gelreman in Arnhem. Normaal gesproken train ik 10 uur per week, maar nu, kort voor de wedstrijd, zet ik een tandje bij naar maximaal 18 uur per week.”