De Tour van Mark Mastbroek: 'Festival de Movico' | Movico #25

De Tour van Mark Mastbroek

‘Festival de Movico’

Good times

Wat Mark Mastbroek drijft om een maand per jaar huis en haard achter te laten om de Tour de France mede mogelijk te maken? Daar kan hij heel kort over zijn. Mark: “Dit is gewoon echt heel leuk om te doen. Alle jaren dat ik meegeweest ben, zie ik als een aaneenschakeling van leuke momenten. De laatste 5 jaar is Rick van Roij mijn naaste collega. Vanaf de eerste minuut dat we in Deurne vertrekken, hebben wij lol samen. We hoeven elkaar maar aan te kijken om te weten wat we bedoelen en dan lachen we onszelf helemaal krom. Doordat Rick en ik de cabine met elkaar delen, zitten we 24/7 op elkaars lip. Bij ons pakt dat goed uit. Wij zeggen altijd: we hebben 11 maanden per jaar een vrouw en 1 maand zijn wij samen. Iedereen gaat met een andere insteek mee, maar wij gaan echt mee omdat we het leuk vinden.”

Festival de Movico

“Je moet het plezier vooral uit je werk halen, want je bent min of meer altijd aan het werk. In mijn schaarse vrije tijd probeer ik zoveel mogelijk te slapen. Toch pakken we soms onze momentjes als de kans zich voordoet. Is er een zwembad in de buurt, dan duiken we met z’n allen even het water in. Hebben we rustdag, dan pikken we een terrasje. Is er een skilift dan gaan we even met de skilift omhoog. Maar ook als we met z’n allen de wagens staan te wassen, hebben we de grootste lol. Een van mijn collega’s begon op een rustdag in Toulouse wat muziek te draaien bij de keukenwagen. Het werd steeds gezelliger en er haakten steeds meer mensen aan, van hekkenbouwers tot cateringmedewerkers. Op een gegeven moment stond er zo’n 150 man rondom de wagen te dansen en te feesten. Dat zijn van die leuke dingen die onverwachts ontstaan.”

België aan de top

“Wat ik nooit vergeet is die keer dat we een dronken Belg mee de Alpe d’Huez op hebben genomen. Hij stond tussen de feestende toeschouwers en sprong ineens onze cabine in. Een beetje vervelend was -ie wel, maar mijn maat bood hem een biertje aan. Trots als hij was, zwaaide hij naar zijn vrienden langs de kant. Rick en ik hadden allang naar elkaar geseind: ‘Die man heeft dadelijk een probleem, want hij is straks niet zomaar weer beneden.’ En inderdaad, na een kilometer of 12 omhoog te hebben gereden, kwamen we aan op de top van de Alpe d’Huez. ‘En wie brengt mij nou terug?’ vroeg de Belg. Waarop wij zeiden: ‘Niemand.’ Boos als hij was, begon hij aan zijn tocht terug naar beneden. Ik verwacht dat hij wel een paar uurtjes aan de wandel is geweest.”

Grabbelen maar

“Mijn vrouw en twee dochters van 11 en 9 kunnen er prima mee leven dat ik eens per jaar een maand weg ben. Vroeger hadden die twee meiden het amper in de gaten. Nu bereiden we ze erop voor, maar we maken het allemaal niet te zwaar voor ze. Toen ik een tijdje terug vertelde dat papa binnenkort weer vier weken gaat werken, was het eerste dat ze zeiden: ‘Oh oke, en als je dan terugkomt, staat die ijscokraam er dan weer?’ Zo erg vinden ze het dus als ik weg ben 😉 In Frankrijk Facetimen we dagelijks. Voorheen hadden ze een aftelkalender waarmee ze de dagen aftelden tot ik terug was. Dit jaar hebben ze me een grabbelton meegegeven met kleine cadeautjes en opdrachten. De ene dag moest ik een collega natgooien en de andere dag moest ik onderweg een paar keer toeteren.”

Feestelijke terugkomst

“Movico organiseert altijd een leuk terugkomfeest. Mijn vrouw brengt de kinderen dan naar Nobis waar we met alle wagens verzamelen. Vandaaruit rijden we in een kolonne naar Deurne; de kinderen mee in de vrachtwagen; één groot feest. De hele weg van Asten naar Deurne hangen ze aan de luchthoorn. Wanneer we aankomen bij Movico worden we verwelkomd door familieleden. Voor de kids staat er dan een kindertruc en een friet- of ijscokraam. Zo’n thuiskomst maakt indruk op ze. Natuurlijk kijk ik er altijd naar uit om ze weer te zien. Het is toch fijn als we allemaal weer heelhuids thuis zijn gekomen en het weer gelukt is!”