De Tour van Ton Heerink: 'Als eerste boven!' | Movico #25

De Tour van Ton Heerink

‘Als eerste boven!’

Pioniers

Ton Heerink is medewerker van het eerste uur en heeft Movico’s eerste drie Tour edities van dichtbij meegemaakt. We praten over de jaren 1997, 1998 en 1999. Ton: “Als echte pioniers stortten Wim van de Waarsenburg, Serge Danen en ik ons met drie bijzondere trailers in het Franse avontuur. Als chauffeur / operator was ik verantwoordelijk voor het transport, de op- en afbouw en de inrichting en schoonmaak van de mobiele faciliteiten die Movico dagelijks verplaatste en opleverde. Door een bedrijfsongeval is het voor mij helaas bij drie edities gebleven. De jaren daarna heb ik vooral in de werkplaats van Movico gewerkt en zorgde ik ervoor dat de vloot en de crew goed voorbereid konden vertrekken naar weer een Tour de France.”

Koeientongen

“De uitstekende sfeer binnen ons kleine team typeerde het eerste jaar Tour. Daardoor vlogen de dagen voorbij. En die dagen begonnen vroeg. Terwijl we onze wekkers om 05:00 uur hadden gezet, werd steevast elke ochtend om 04:30 uur op onze cabines gebonkt door de verantwoordelijke op locatie; een Fransman in hart en nieren die ineens een Nederlands team onder zich kreeg. Dat eerste jaar moesten we ons bewijzen om een vervolgopdracht te krijgen. Alles moest perfect zijn. Nou, dat heb ik geweten! Ik kwam 10 kg lichter thuis. Het was de bedoeling dat we tussen de middag naar bed gingen, maar rusten zit niet in mijn aard. Ik wilde overzicht houden en paraat staan als er wat aan de hand was. Ik rookte drie pakjes sigaretten per dag en qua eten leefden we op koude restjes van de VIP-catering. We hadden destijds nog geen kok bij ons. Wisten wij veel. ‘We pakken wel een restaurantje,’ zeiden we na een de eerste lange werkdag tegen elkaar. Niet wetende dat nog 5000 man precies hetzelfde dacht. Toen we uiteindelijk om 3 uur ’s nachts, na lang zoeken een restaurant hadden gevonden waar plek was, was het eten daar zo goed als op. Het enige dat nog op het menu stond waren koeientongen. Met moeite hebben we ze weggekregen. Nummer 1 op het verlanglijstje voor het tweede jaar was duidelijk: een kok!“

Te laat

“Een ander moment dat me altijd zal bijblijven brengt me terug naar 1999, mijn derde jaar. Na een lange dag verplaatsten we onze vloot naar Andorra, vlakbij de Spaanse grens. Ik reed altijd in mijn eentje achteraan met de servicewagen. Iedereen (lees: zo’n 5000 man) was even daarvoor al vertrokken en ik reed ook die dag als laatste weg. Het was pikkedonker. Ik had al een tijdje gereden, maar zag in de verste verte geen Tour crew.

Na een paar keer tevergeefs het ‘bakkie’ te hebben geraadpleegd om mijn collega’s te contacteren, besloot ik de route die ik voor vertrek in het routeboek had bestudeerd te blijven volgen. Ik wist dat ik op een bepaald punt een berg op moest. Nog altijd was er geen spoor van Tour verkeer te bekennen. Ik dacht: ‘Ik rijd hier de berg op en ik zie wel waar ik terecht kom.’ Na een klim van een paar uur met 40 ton onder me, kwam ik om 04:15 uur bovenop de berg aan. Er was geen hond te bekennen. Totdat er een jongen van de Franse PTT uit een container stapte. ‘You’re the first!’ riep hij. ‘Huh?’ zei ik, ‘Ik ben als laatste vertrokken, waar is de rest?’

Wat bleek: al die 5000 crew-leden inclusief mijn eigen collega’s zaten in Spanje. Ze waren állemaal verkeerd gereden. Zo ging dat; iedereen volgde elkaar. Uiteindelijk kwam rond 06:00 uur / 06:30 uur de rest aan in Andorra. Niemand had geslapen, we konden meteen beginnen met opbouwen. Door de vertraging is de start van de Tour een paar uur uitgesteld.”

Vrijwilligerswerk

“Hoe het nu met me gaat? Het gaat goed met me! Ik ben nog altijd samen met Geraldine, al 38 jaar. We wonen in Helmond in een appartement op de achtste etage. Ik ben graag bezig en doe veel vrijwilligerswerk: beneden rondom onze flat ligt een grote tuin die ik bijhoud. Daarnaast vervul ik regelmatig klusjes voor medebewoners uit de flat en onlangs heb ik een woonruimte opgeknapt voor onze kleindochter.”

Trots

“Nog regelmatig kom ik bij Movico voor een bakje koffie en een praatje. Ik vind het altijd leuk om mijn oud-collega’s weer te spreken. Het is geweldig om het bedrijf waar ik aan de wieg heb gestaan te zien groeien. Ook hoe de samenwerking met de Tour zich ontwikkeld heeft maakt mij ontzettend trots. Het team dat volgend jaar weer naar Frankrijk vertrekt, zou ik willen meegeven: Zorg goed voor jezelf, voor je veiligheid en geniet van elke dag. De Tour is ’s wereld best bekeken wielerkoers; geniet ervan dat je daar onderdeel van bent. Ik weet als geen ander dat je er de rest van je leven geweldig op terugkijkt!”